മേയ് ഒന്നാം തീയതി ആ വർഷം പതിവുപോലെ കടന്നുപോകുമെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു അവൻ കരുതിയത്.
അലങ്കാരങ്ങളില്ല.
കേക്ക് ഇല്ല.
ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളില്ല.
വീട്ടിൽ പ്രത്യേകിച്ചൊരു തിരക്കും ഇല്ല.
അത് ആഘോഷിക്കേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചുപോയതാണ്. ചില ദിവസങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് — പ്രത്യേകതകളുള്ള ദിനങ്ങൾ പോലും സാധാരണ ദിവസങ്ങളുടെ വസ്ത്രം ധരിച്ച് നിശ്ശബ്ദമായി വീട്ടിലൂടെ നടന്നു പോകും.
ഡേവിഡിന് ആ ദിവസം എന്താണെന്ന് ആദ്യം അറിയില്ലായിരുന്നു. അവന് അത് മറ്റൊരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു. സ്കൂൾ, കളി, ഭക്ഷണം, ചെറിയ ചോദ്യങ്ങൾ, ചെറിയ ചിരികൾ — അത്ര മാത്രം.
പക്ഷേ രാത്രിയിൽ ഒരു ഫോൺ വിളി വന്നു.
അവരുടെ വിവാഹം നടത്തിത്തന്ന, അവൻ്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരനും സുഹൃത്തും ആയിരുന്ന എബി അച്ചനായിരുന്നു വിളിച്ചത്. ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷമുള്ള വിളി. ഫോൺ എടുത്ത നിമിഷം തന്നെ മനസ്സിന്റെ അകത്ത് പഴയൊരു കുറ്റബോധം മന്ദമായി ഉണർന്നു. അച്ചന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് സ്ട്രോക്ക് വന്ന സമയത്ത് അങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് വിവരം തിരക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ചില നല്ല മനുഷ്യരെ നമ്മൾ മറക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, ഓർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യാതെ പോകുന്നു. പിന്നീട് ആ ഓർമ്മ ഒരു ശാന്തമായ ഭാരമായി മനസ്സിൽ കിടക്കും.
അച്ചൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആശംസിച്ചു. പഴയ ബന്ധത്തിന്റെ സ്നേഹം ശബ്ദത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഡേവിഡിന് മനസ്സിലായത്.
അന്ന് അപ്പന്റെയും അമ്മയുടെയും വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നു.
അവൻ രാത്രി അതിനെക്കുറിച്ച് വലിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത്ഭുതപ്പെട്ടോ, സന്തോഷപ്പെട്ടോ, മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും തീരുമാനിച്ചോ എന്നൊന്നും ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. കുട്ടികളുടെ മനസ്സ് പലപ്പോഴും അതുപോലെയാണ്. പുറത്തേക്ക് മൗനം. ഉള്ളിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ആ ലോകം വാതിൽ തുറന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ എഴുത്തുപലക കിടന്നിരുന്നു. അതിൽ പച്ചനിറത്തിലുള്ള അക്ഷരങ്ങളിൽ ഡേവിഡ് എഴുതിയിരുന്നു:
“Happy Wedding Ansusire.”
Spelling തെറ്റായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആശംസ ശരിയായിരുന്നു.
അക്ഷരങ്ങൾ ശരിയായി വരച്ചില്ലെങ്കിലും, സ്നേഹം കൃത്യമായി എത്തിയിരുന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു നിശ്ചലമായി. ചില വാക്കുകൾ നമ്മെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നില്ല; അവ നമ്മെ അകത്തുനിന്ന് മൃദുവാക്കുന്നു. ആ വരി അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഡേവിഡ് അവിടെ നിർത്തിയില്ല.
അവൻ തന്റെ രീതിയിൽ ഒരു പാർട്ടി ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. യഥാർത്ഥ പാർട്ടി അല്ല. ഒരു pretend party. പക്ഷേ അവന് അത് യഥാർത്ഥമായിരുന്നു.
അവൻ സ്റ്റാർട്ടർ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. മെയിൻ കോഴ്സ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. സ്വീറ്റ്സ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. ഓരോ സാധനവും അവന്റെ കല്പനാശക്തിയിൽ നിന്നുമായിരുന്നു വന്നത്. ചിലത് കളിപ്പാട്ടം. ചിലത് വീട്ടിലെ ചെറിയ വസ്തുക്കൾ. ചിലത് പൂർണ്ണമായും അവന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന വിഭവങ്ങൾ.
പക്ഷേ അവൻ അതിനെ ഭക്ഷണമെന്ന പോലെ വിളമ്പി.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ളത്.”
അവൻ അപ്പനും അമ്മക്കും സമ്മാനങ്ങൾ കൊടുത്തു. അവയും വലിയ സമ്മാനങ്ങൾ അല്ലായിരുന്നു. കുട്ടികൾ കൊടുക്കുന്ന സമ്മാനങ്ങൾക്ക് വിലയല്ല ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്; ഉദ്ദേശമാണ്. അവന്റെ സമ്മാനങ്ങളിൽ കടയിൽ വാങ്ങിയ ഭംഗിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവയിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിനുശേഷം പാട്ട് വെച്ചു.
“ഇനി ഡാൻസ്.”
അവൻ അപ്പനെയും അമ്മയെയും നോക്കി കാത്തുനിന്നു.
ആ നിമിഷം ആ വീട് ഒരു വലിയ ആഘോഷ ഹാളായില്ല. ലൈറ്റുകൾ മാറിയില്ല. ആരും കൈയടി ചെയ്തില്ല. ക്യാമറ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിഥികൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും, ആ ചെറിയ മുറിയിൽ എന്തോ പരിശുദ്ധമായത് സംഭവിച്ചു.
ഒരു കുട്ടി തന്റെ മാതാപിതാക്കളുടെ ബന്ധം ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ അച്ഛന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞുപോയി. സന്തോഷവും വിഷമവും ഒരുമിച്ച് വന്നു. അവന് തോന്നി — ഈ കുഞ്ഞിന് ഒരു ചെറിയ ട്രീറ്റ് പോലും നൽകാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ. ഈ ദിവസം പ്രത്യേകമാക്കാൻ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ. ആഘോഷം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ അവനെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇന്ന് അവനാണ് എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.
കുട്ടികൾ നമ്മൾ പറയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം പഠിക്കുന്നില്ല. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നതു കണ്ടാണ് അവർ പഠിക്കുന്നത്. നമ്മൾ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ നിന്ന് അവർ സ്നേഹം പഠിക്കുന്നു. നമ്മൾ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്ന രീതിയിൽ നിന്ന് അവർ വിനയം പഠിക്കുന്നു. നമ്മൾ ആഘോഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ നിന്ന് അവർ നന്ദി പഠിക്കുന്നു.
പക്ഷേ അന്ന്, വേഷങ്ങൾ മാറിപ്പോയിരുന്നു.
അച്ഛൻ വിദ്യാർത്ഥിയായി.
മകൻ അധ്യാപകനായി
അവൻ പഠിപ്പിച്ചത് വലിയൊരു പാഠമായിരുന്നു: ആഘോഷം ചെലവല്ല. ആഘോഷം ശ്രദ്ധയാണ്. ഒരാളെ ഓർത്തു, അവനുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ഒരുക്കാനുള്ള മനസ്സാണ് ആഘോഷം.
“Happy Wedding Ansusire.”
ആ വരി ഒരു ആശംസ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു.
ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ ആയിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ, ഒരു തുടക്കവും.
