കൂട്ട്

സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ 'സമുദ്രശില'യിൽ ഒരു ഭാഗം ഉണ്ട്. പ്രണയിതാക്കൾക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു പലായനമാണ്—കരയുടെ സുരക്ഷിതമായ അതിരുകളിൽ നിന്ന്, തിരിച്ചുവരവില്ലാത്ത ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു എടുത്തുചാട്ടം. കരയിൽ നിന്ന് തെല്ലുമാറി സമുദ്രത്തിലെ ഒരു ശിലയിലേക്ക് കമിതാക്കൾ ചേക്കേറുന്ന ഒരു രംഗം. 

പിരിയാൻ പോകുന്നു എന്ന യാഥാർഥ്യം മുന്നിലുണ്ടെങ്കിലും ഇത് കണ്ണുനീരുകൊണ്ട് കഴുകിത്തീർക്കുന്ന ഒന്നല്ല. കാലങ്ങളായി ഉള്ളിൽ മുറുക്കിക്കെട്ടിയ ദുഃഖങ്ങളുടെയും ബലഹീനതകളുടെയും കെട്ടഴിച്ചുവിടലാണത്. "പാടാൻ അറിയില്ല" എന്ന അപകർഷതയെ ഒളിച്ചുവെക്കുന്നതിന് പകരം, ആ വൈകല്യത്തെത്തന്നെ അവർ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യചുവടായി മാറ്റുന്നു. അവിടെ വിധികർത്താക്കളില്ല. പണ്ട് "കൊള്ളില്ല" എന്ന് കരുതി സ്വയം ഉപേക്ഷിച്ച ആ പഴയ മനുഷ്യനെ അവർ ആ ശിലയിൽ വീണ്ടെടുക്കുന്നു.

ഭയങ്ങളെല്ലാം പുറത്തെടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഉള്ളിൽ എന്ത് കെട്ടുകളാണ് അവശേഷിക്കുക? ആ വെളിപ്പെടുത്തലിൽ അവർ വെറും പച്ചമനുഷ്യരായി മാറുന്നു. എല്ലാ ആവരണങ്ങളും അഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു ലഘുത്വം—ഒരു തരം ഭാരമില്ലായ്മ. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ വെച്ച് അവർ ശാരീരികമായി ഒന്നാകുന്നത് കേവലം ഒരു കൂടിച്ചേരലല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ സത്യത്തിന്റെ കുത്തിയൊഴുക്കാണ്. അവിടെ അവർ പരസ്പരം ശിക്ഷിക്കുന്നില്ല; പകരം തങ്ങൾ ഉള്ളതുപോലെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.

ഇതാണ് യഥാർത്ഥ പാകത. തന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്താൻ തുണയാകുന്ന, ഭയമില്ലാതെ തുറന്നു വെക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ട്.